Maenad’ların bir metinde karşıma çıktığını, Yunan mitolojisinde çılgın, güçlü, vahşi, delilik anlarında oldukça tehlikeli olabilen kadınlar olarak tarif edilen bu karakterlere içim ısındığı için bir kenara not ettiğimi hatırlıyorum. Fakat eskiden (ya da hâlâ) çocukları korkutmak için ‘yoksa iğneci-polis-komşu, teyze/amca gelecek’ benzeri, ‘yoksa Maenadlar gelecek’ cümlesini altına niçin eklediğimi, bu tehdidi hangi nedenle bir kenarda sakladığımı çıkartamadım. Sonra defterlerde, kumaşlarda, kağıtlarda zihnimde kurguladığım Maenad’lar -ya da değil- figürler belirmeye başladı.