Eleştirel bir değerlendirme yazısı, 14. İstanbul Bienali'ni Carolyn Christov-Bakargiev'in küratörlüğünde incelemekte, serginin insani, deneyime açık ve pazar odaklı olmayan yapısını analiz etmektedir. Yazı, sergideki ses, şiir ve görünmez unsurların önemine vurgu yaparak, Bakargiev'in monarşik küratörlük yaklaşımını Shakespeare'li bir lens üzerinden değerlendirmektedir.